Od 'Obciążonych Złem' do festiwalu SPEKTRUM z filmem 'ONA'

Kiedy wracam myślami do pracy nad „Obciążonymi Złem”, widzę projekt zrodzony z czystej fascynacji filozoficznym ciężarem prozy braci Strugackich i kinem Andrieja Tarkowskiego. Zderzenie radzieckiego naukowca Sergieja Manochina z figurą Demiurga było dla mnie poligonem doświadczalnym — próbą sprawdzenia, jak za pomocą ascetycznych środków formalnych, długich ujęć i gęstej atmosfery opowiedzieć o moralnym rozpadzie i obsesji zbawiania świata. Tamten film ukształtował mój fundament, ale dopiero kolejne miesiące i praca nad „ONĄ” pokazały mi, w jakim kierunku naprawdę chcę rozwijać własny język filmowy.

DŹWIĘK JAKO DRUGA WARSTWA OBRAZU

W przejściu pomiędzy „Obciążonymi Złem” a „ONĄ” kluczowym odkryciem stała się dla mnie dramaturgia dźwięku. Przestałem traktować warstwę audialną wyłącznie jako ilustrację tego, co dzieje się w kadrze. Niskie częstotliwości, przetworzone szumy otoczenia, nagłe cięcia w ciszę oraz rytm oddechu zaczęły budować napięcie równorzędne z pracą kamery. W kinie autorskim to właśnie dźwięk pozwala wejść pod skórę bohatera tam, gdzie obraz celowo pozostaje chłodny i zdystansowany.

„Film istnieje naprawdę dopiero w ciemnej sali kinowej, kiedy twoje prywatne obsesje zderzają się z ciszą kilkudziesięciu obcych ludzi.”

SZCZECIN // BYDGOSZCZ // ŚWIDNICA

Droga festiwalowa — od pokazów na Szczecin Film Festival i OKFA KLAPS w Bydgoszczy, aż po obecność na festiwalu SPEKTRUM w Świdnicy — była dla mnie niezwykle intensywną lekcją. Siedząc w sali kinowej między widzami, słyszysz każdy szmer, wyczuwasz momenty skupienia i chwile, w których rytm sceny zaczyna prowadzić publiczność dokładnie tak, jak założyłeś na stole montażowym.

Rozmowy po projekcjach w Świdnicy i Bydgoszczy uświadomiły mi coś fundamentalnego: im bardziej osobisty i bezkompromisowy jest punkt wyjścia, tym mocniej rezonuje on z odbiorcą. Od filozoficznego traktatu w „Obciążonych Złem” do intymnego niepokoju filmu „ONA” prowadzi jedna linia — konsekwentne odrzucanie łatwych odpowiedzi na rzecz kina, które zostaje w głowie długo po wyjściu z sali.